We moeten met zijn allen maar eens een discussie voeren welke kant we op willen als schaakclub (let wel: niet via deze website, maar gewoon in de wandelgangen of op bijvoorbeeld de volgende ledenvergadering) wat betreft de verenigingscultuur.
Ik bedoel hiermee dat het het laatste jaar naar mijn bescheiden mening veel te lawaaiig is op speelavonden. Tegen de tijd dat de partij echt spannend wordt, hebben diegenen die gevoelig zijn voor lawaai echt niet meer de kans om zich goed te concentreren.
Je kunt stellen dat er ook ruimte moet zijn voor gezelligheid, maar het is behoorlijk storend om afgeleid te worden door hele conversaties in de buurt van je bord en de gedachte wordt hinderlijker met het besef dat ook diegenen die te luid zijn, baat hebben bij stilte op het moment dat hun eigen partij nog aan de gang is en in het besef dat we nota bene een analyseruimte hebben waarin naar believen geconverseerd mag worden.
Welke kant willen we op als club: willen we een koffiehuisruimte met volop gepraat en geen serieus schaak? Of willen we serieus spelen, maar dan wel tegen de prijs dat iedereen het op moet kunnen brengen stil te blijven in de speelzaal?
Ik kies voor het laatste en misschien sta ik (vrijwel) alleen in deze mening, maar na de zoveelste keer dat het mis is gegaan met de geluidshygiëne op de speelavond, trek ik mij definitief terug uit de interne competitie. Het tijdens de speelavond zelf verzoeken om stilte heb ik inmiddels wel afgeleerd: het heeft toch geen enkele zin. Persoonlijk ben ik het in alle eerlijkheid tamelijk beu zo langzamerhand.